Ballada o doktorze Praszczadku
Pobierz plik .doc (25 KB) Wszystkie teksty
Z narzeczonym doktorem Praszczadkiem,
gdy z bukietem zapukał do drzwi –
zgotowało mi szczęście biesiadkę
dobrobytu miłości i czci.
Za doktorem Praszczadkiem zamężna
„Śnię ja chyba” – mawiałam – „więc szczyp”.
Więc mnie szczypał, a potem spieniężał
epidemie nieżytów i gryp.
Gryp, gryp,
gryp, gryp,
epidemie nieżytów i gryp.
I to szczęście dobrobyt i miłość
do dziś dnia kołysałyby nas –
gdyby coś mu się w czymś nie zrobiło,
z czego wkrótce Praszczadek mój zgasł.
Zgasł, zgasł,
zgasł, zgasł,
z czego wkrótce Praszczadek mój zgasł.
Lecz nim Dłoń Bezlitosna go trzepła,
wpół mnie objął i szepnął mi tak:
„Będę ciebie odwiedzał, więc nie płacz,
jako ćma, ewentualnie ptak”.
Ptak, ptak,
ptak, ptak,
jako ćma, ewentualnie ptak.
rzekł, już wnet się spełniło:
nad mogiłą, gdzie krwawił się głóg –
jak śmierć czarny i piękny jak miłość
dosyć duży pojawił się kruk.
Kruk, kruk,
kruk, kruk,
dosyć duży pojawił się kruk.
Popłynęła mi z ptakiem idylla,
ukojenie przedziwne mi śląc.
Kruk mi siadał na ramię co chwila,
pieszczotliwy i czarny jak ksiądz.
Ksiądz, ksiądz,
ksiądz, ksiądz,
pieszczotliwy i czarny jak ksiądz.
Los mi ciosów nie szczędził aliści
i znów serce mi zranił do krwi –
kiedy kruka ujrzałam wśród liści
z drugim, który odmiennej był płci.
Płci, płci,
płci, płci,
z drugim, który odmiennej był płci.
Więc na koniec cierpienia, choć pieśni
mej ostatnich dobiegam już strof.
Bo, mężczyźni za życia obleśni –
tacy sami bywają i – po!
Po, po,
po, po,
tacy sami bywają i – po!



