Dziadek Paździerzak
Pobierz plik .doc (22 KB) Wszystkie teksty
Przychodzi na mnie chwila taka
czasami w grudniu, czasem w maju –
ach, tak bym dziadka Pażdzierzaka
do czegokolwiek znów wynajął.
Przyszedłby wesół, mało wziął
i życzliwością wokół tchnął.
Po wykonaniu czego trzeba
zawiózłby dryndą w owe czasy,
gdy w Pomologu kwitły drzewa
lub szło się ślizgać na Dynasy.
Pod kopytami z drewna bruk
dźwięcznie stukotałby stuk, stuk.
Był dziadek raczej bez adresu,
tym bardziej więc bez telefonu.
Lecz go się spotykało często
przy bramach ocalałych domów,
h
zwłaszcza gdy w domu takim bar:
dziadka zniewalał jego czar.
Już dawno nie widziałem dziadka,
aż wczoraj w wystawowej szybie
odbicie czyjeś; radość rzadka,
toż to Paździerza, ani chybi:
łysina, wąs i bródka ta.
Nie, nie Paździerza to, to ja.
Nie, to nie on.
To tylko ja.



