Dziewanna, Róża, Gencjana
Pobierz plik .doc (23 KB) Wszystkie teksty
Niech pani się do mnie tak nie śmieje –
to we mnie ból słodki rozjątrza.
Ja nie wiem, co z sercem mi się dziej –
ten uśmiech to potrzask!
Niech pani przestanie już, na Boga,
bo raną twój uśmiech mnie rani,
na którą pomoże tylko okład
z miłości, i z pani…
A ona do mnie: „Pan wybaczy,
na chwilę muszę na podwórko”.
I zostawiła, o rozpaczy,
mnie z jej dwunastoletnią córką.
Ty tak nie uśmiechaj się, dziecino,
uśmiechem tym nazbyt dojrzałym…
Ze skutkiem, którego on przyczyną,
mam kłopot niemały.
Spoważniej, dziecino, mi tu zaraz –
twój uśmiech ci nie jest rówieśny!
I ten, co sprawiłaś nim, ambaras
przekreślmy, przekreślmy.
Kolacja: szynka, płat łososia
skropiony wódki zimnej chlustem.
Usługiwała nam gosposia
Ţ
h
em nad wspaniałym biustem…
Gosposiu, ja proszę, niech gosposia
uśmiechem się do mnie nie wdzięczy.
Ten uśmiech niepokój we mnie posiał,
co jątrzy i męczy.
Tę dłoń z salaterką proszę do mnie
kierować uprzejmie, lecz serio –
inaczej jam gotów się zapomnieć
nad sznyclem z mizerią.
Nie mogąc z tym poradzić sobie
uciekłem i w wagonu szybie
płynęły ze mną twarze kobiet,
co wszystkie były w moim typie.
O, Różo, Gencjano, o, Dziewanno –
ten bukiet wciąż świeży to kara,
żem zniszczył mą miłość zakochaną
we wszystkich was naraz.
Jest wiatr taki, co mi wciąż przynosi
na chmurkach z dalekich stron przywianych
ów blask uśmiechniętych ust gosposi,
dziewczątka i mamy.



