Jak to było?
Pobierz plik .doc (24 KB) Wszystkie teksty
La Boheme
Jaques Plante – Charles Aznavour
Każdy przecież to zna –
lat dwadzieścia się ma
i właściwie to wszystko.
No i ty, i Montmartre,
i pachnący bzem wiatr.
Tak daleko, tak blisko.
Nasza bieda, nasz strych –
ciepły blask oczu twych,
gdy pozuję ci naga.
Głód nasz i zachwyt nad
szczęściem, co nie wymaga,
a daje cały świat.
Jak to było? Jak to było –
że łatwo nam tak było żyć?
Jak to było? Jak to było –
że tak nam wtedy mogło być?
Do kafejki się szło,
by pogwarzyć tam o
już tak bliskiej twej sławie.
I nie zdarzył się nikt,
kto by w to wątpić zwykł.
No, powiedzmy – nikt prawie.
A gdy zima i ziąb
w ciepłą wiodłeś mnie głąb
twej miłości pokoi.
Przemieniać w ciało chleb –
by ciałem głód nasz koić –
ktoś z nieba do nas szedł.
4
Jak to było? Jak to było –
że łatwo nam tak było żyć?
Jak to było? Jak to było –
że tak nam wtedy mogło być?
Czasem śni mi się dziś –
zabłąkana jak myśl
wracam na tę mansardę.
I kiedy pukam w drzwi –
ktoś przez nie mówi mi:
„Już nie pukaj. Umarłem”.
Nie, nie pytam, kto zacz.
Gardło dławi mi płacz
i znów z raną otwartą
boję się, boję snów.
Nie znoszę już Montmartre’u
i wiosny, i jej bzów!
Jak to było? Jak to było –
że łatwo nam tak było żyć?
Jak to było? Jak to było –
że tak nam wtedy mogło być?



