Mężczyzna Jesienny
Pobierz plik .doc (22 KB) Wszystkie teksty
Z tej drogi, którą przeszło
za wiosną swoją lato –
nie patrzę już na przeszłość,
przed siebie patrzę za to.
Ze wzrokiem na zakręcie,
za którym zima w szronach,
wciąż czekam nieugięcie –
że nim nadejdzie ona –
Mężczyzna Jesienny, od innych odmienny,
przybędzie z chryzantemami,
z chryzantemami.
Mężczyzna Jesienny, mężczyzna bezcenny
i nie zamienny już na nic, już na nic…
Tłum chłopców jest wiosennych,
i letnich mężczyzn sporo…
Lecz jeden jest jesienny
przed zimy pustą porą.
O tamtych zresztą mniejsza,
gdy złoto i szkarłatnie
przystroi jesień pejzaż,
bo przyjść ma ten ostatni.
Mężczyzna Jesienny, mężczyzna odmienny,
mężczyzna czuły i zdrowy, bezzałogowy…
Mężczyzna namiętny, mężczyzna majętny
i obojętny dla owych – gotowych…
Wyciągnie ręce do mnie
z uśmiechu odrobinką…
A potem będzie płomień
płonący na kominku…
I zachód, co w niuansach
czerwieni gaśnie zimnej.
I on, ostatnia szansa,
po której nie ma innych.
Mężczyzna Jesienny, mężczyzna odmienny,
mężczyzna na stanowisku, na stanowisku…
Mężczyzna bezcenny, Mężczyzna Jesienny,
rekompensata za wszystko, za wszystko!



