Nie najlepszy miałaś gust
Pobierz plik .doc (23 KB) Wszystkie teksty
Gdy nerwów postronkami
napięcia dłoń zatarga,
gdy serce czuję w krtani,
od lęku drży mi warga,
gdy wkoło niepokoju
rozkołysana toń,
chciałbym na łono twoje
kłaść skołataną skroń.
Nie najlepszy miałaś gust,
nie wiedziałaś, kto to Proust,
często padał z twoich ust
zwrot nie nazbyt gramatyczny.
Ale jeden miałaś plus,
niebywale bujny biust;
on rekompensatę niósł
i w pamięci tkliwej rósł.
Czy losu ścigał miecz mnie,
czy wiatry niosły burzę,
chroniłem się bezpiecznie
za piersi twych przedmurze.
Dziś bywa mi dotkliwie
przedmurza tego brak –
więc nieraz się roztkliwię
jego wspomnieniem tak:
Nie najlepszy miałaś gust,
nie wiedziałaś, kto to Proust,
często padał z twoich ust
zwrot nie nazbyt gramatyczny.
Ale jeden miałaś plus,
ujny biust;
on rekompensatę niósł
i w pamięci tkliwej rósł.
O, pamięć ma przeklęta –
gdy dziś zaczynam marzyć,
już dobrze nie pamiętam
prześlicznej twojej twarzy.
Więc jakże jest radosna
dla mnie świadomość, że
i w mroku bym dziś poznał
drogie popiersie twe.
Nie najlepszy miałaś gust,
nie wiedziałaś, kto to Proust,
często padał z twoich ust
zwrot nie nazbyt gramatyczny.
Ale jeden miałaś plus,
niebywale bujny biust;
on rekompensatę niósł
i w pamięci tkliwej rósł.



