Pejzaż bez ciebie
Pobierz plik .doc (24 KB) Wszystkie teksty
Wrzesień jak dywan,
jakich nie bywa
często ostatnio –
płowo – zielony
dywan zdobiony
słońcem dostatnio.
Pejzaż gorący
rżysk i stygnących
gwiazd w zimnym niebie –
skutku, co zawisł
kluczem żurawi –
pejzaż bez ciebie.
Dzień za dniem,
sen za snem,
pełnia i nów,
i słonce znów.
Noce i dni
wciąż nazbyt ładne –
zmierzchy i
świty bezradne.
Rower zmęczony
płosząc gawrony
sunie drożyną.
Jedzie listonosz –
już pod czerwoną
jest jarzębiną.
Na skwar narzeka,
ma dla mnie przekaz –
złotych sto dziewięć!
Tą samą drogą
wraca. Nikogo.
Pejzaż bez ciebie.
Dzień za dniem… itd.
Na horyzoncie
topi się słońce
w złocie czerwonym.
Rzeką nadpływa
siwa flotylla
mgiełek wieczornych.
Idę przez pole,
gdzie dwie topole –
drzewo przy drzewie –
patrzą z wysoka
6
ᰀw przestrzeń jak otchłań –
pejzaż bez ciebie.
Dzień za dniem… itd.
Chyba to sprawił
wrzesień, że prawie
nic już nie czuję.
Słucham jak teraz
upał zamiera,
ciszą pulsuje.
Pewno ci dobrze
gdzieś o tej porze,
pewno przyjemnie.
A wokolutko –
pejzaż bez smutku,
pejzaż beze mnie.
Dzień za dniem,
sen za snem,
pełnia i nów,
i słonce znów.
Noce i dni,
o których nie wiesz,
jesień i…
pejzaż bez ciebie,
bez ciebie.



