Po kompocie
Pobierz plik .doc (22 KB) Wszystkie teksty
Gdzie ta chwilka, gdy pospołu
zasiadaliśmy do stołu
twarzą w twarz?
Gwar sąsiadów, czar sąsiadek –
gdzie ta chwilka, ten obiadek
śliczny nasz?
Po kompocie! po kompocie!
Po chlupocie
śliw i grusz.
Po kompocie – po kompocie
po kompocie już!
Gdzie ta chwilka mknąca bosko,
gdy spojrzenie po żydowsku
karp nam stał?
W szronie białym stała czysta,
a kawiorek, oczywista –
w lodzie stał.
Po kompocie! Po kompocie!
Po pozłocie
vol-au-vent.
Po kompocie, po kompocie.
Un petit peu navrant…
Gdzie ten móżdżek, co na grzance
mądrzył się, a w filiżance
kraśniał barszcz?
Pierś bażanta, gorycz wina…
I ta vis-a-vis dziewczyna!
I ten farsz!
Po kompocie! Po kompocie!
Po pieszczocie
wonnych mięs.
Po kompocie, po kompocie…
Ot, i łza u rzęs.
Gdzie ta chwila po toastach –
lekka, jak złotego ciasta
lekki puch?
I już kompot? Moi złoci!
Jak to? Jak to? Już kompocik?
Wszelki duch!
Po kompocie! Po kompocie!
Po odlocie
z tortów róż!
Po kompocie, po kompocie…
I w tęsknocie już!



