Ubóstwiam drakę!
Pobierz plik .doc (25 KB) Wszystkie teksty
Le Rififi
Jaques Larue – Philippe Gerard
Skrwawiony był jak trup i blady,
gdy wyciągnęłam go spod lady –
i podnieść go nie było jak,
przez ręce leciał mi jak flak.
A potem z żalu się zagryzał –
gdy w moim łóżku z ran się lizał,
że kumpli mu i spluwy brak,
i ulubionych jego drak.
Błagałam nieraz, kiedy dzień już gasł –
by mi darował jedną noc choć raz –
a on się tylko ze mnie śmiał,
że skąd by siły potem brał.
Aż z kulą w sercu padł na wznak
i więcej nie brał się do drak.
I odtąd gdy z pijanych kart
po nóż i krew wyskoczy czart –
ubóstwiam drakę!
Gdy ręka skrada się po krtań,
by wpisać śmierć na listę dań –
ubóstwiam drakę!
I jeszcze wtedy gdy jak klin
rozdziera noc syrena glin –
ubóstwiam drakę!
Nozdrzami chłonę zapach krwi
i we łzach ulgi tonę, i –
chcę ciągle nowych drak!
Gdy pragniesz, żebym ci oddała
wszystko co we mnie z krwi i ciała,
i z pożądaniem twoim sprząc
wszystko co we mnie z krwi i żądz.
O, wtedy najpierw pokaż, w jaki
sposób zabierasz się do draki –
gdy się rozbuja cały kram
wśród brzęku szkła i pisku dam!
Bo jeśli wtedy tylko twarz ci drgnie,
to choćbyś piękny był jak bóg, mój śnie –
przed nosem ci zatrzasnę drzwi,
do innej idź, niech z tobą śpi –
ja wygląd twój mam gdzieś i tak,
byłeś melodię miał do drak.
Bo zawsze gdy z pijanych kart
po nóż i krew wyskoczy czart –
ubóstwiam drakę!
Gdy ręka skrada się po krtań,
by wpisać śmierć na listę dań –
ubóstwiam drakę!
I jeszcze wtedy gdy jak klin
rozdziera noc syrena glin –
ubóstwiam drakę!
Nozdrzami chłonę zapach krwi
i we łzach ulgi tonę, i –
chcę ciągle nowych drak!



