Zakochałam się w czwartek niechcący
Pobierz plik .doc (24 KB) Wszystkie teksty
Zakochałam się w czwartek niechcący –
nie zdążyłam zawołać pomocy.
Gdyby zdążyć, to ktoś
możę podałby coś
i dopomógł dziewczynie tonącej.
Zakochałam się w czwartek bezwiednie –
teraz wiem, bo objawy powszednie:
dawniej – pełnia czy nów –
spałam sobie bez snów,
teraz nie śpię i sny miewam we dnie.
I moje serce – ta wezbrana cząstka –
co noc jak słowik kląska po gałązkach
i chociaż wołam je: „Wróć,
lub przynajmniej to skróć!”,
nie powraca,
nie skraca
i kląska.
Zakochałam się w czwartek niechcący –
nie zdążyłam zawołać pomocy.
Gdyby zdążyć, to ktoś
może podałby coś
i dopomógł dziewczynie tonącej.
Nie wiem, jak
taki fakt,
taki fakt mógł się zdarzyć,
ani czuć,
ani snuć,
ani marzyć.
Ani śnić,
ani chcieć,
ani taki zamiar mieć.
h
4
0
W środę jeszcze żartować
z tych spraw,
a we czwartek notować
ten traf:
Zakochałam się w czwartek przypadkiem –
aksamitne ma oczy jak bratki.
Pewno więc akurat
przez nie w serce się wkradł,
bo to dla mnie najmilsze są kwiatki.
Zakochałam się nienaumyślnie –
pomyślałam, że wkrótce czar pryśnie.
Ale czar nic a nic –
raczej wśród, niźli prysł –
i rozkwita codziennie pomyślniej.
I teraz z lekiem myślę, co się stanie,
gdy może kiedyś kochać się przestanie,
i że wtedy się znów
będzie sypiać bez snów
z sercem zimnym, świerszczykiem blaszanym.
Zakochałam się w czwartek przypadkiem,
płatki z kwiatków obrywam ukradkiem,
wróżąc sobie, czy mnie
kocha, lubi czy nie.
Czy ten czwartek szczęśliwym był
czwartkiem?



