Zimy żal
Pobierz plik .doc (23 KB) Wszystkie teksty
Wiosna, wiosna już w powietrzu,
człowiek, kwiat i ptak ją przeczuł.
Ile do niej jeszcze dób –
liczą usta, pąk i dziób.
A ja wcale nie w zapale
i zachwytem się nie palę,
bo mi – starszy jestem czym –
tym bardziej szkoda zim.
Zima trudna,
zima brudna,
zima nudna –
żaden bal.
Zima ziębi,
zima gnębi,
ale zimy, zimy żal.
Zima mrozi,
zima grozi,
nie dowozi,
w zaspach tkwi.
Ale mimo
zmartwień z zimą –
żal tej zimy, zimy mi.
Mało co mnie bawi w zimie –
ani zamieć, ani wymieć.
A w zakresie łyżew, nart –
mi nie dopisuje hart.
Kiedy mróz na rtęć napiera
i wypiera niżej zera –
już cholera trzęsie mnie!
A jednak myślę, że
zima trudna… itd.
Skąd po zimie moje żale?
Nie szaleję w karnawale.
Czemu żegnam w mol nie w dur
nienajlepszą z roku pór?
â
h
2
Może to mnie właśnie smuci,
że ta sama już nie wróci,
że z szelestem zdartych dat
upłynął życia szmat…
Życie trudne,
życie żmudne,
życie nudne –
żaden bal.
Życie ziębi,
życie gnębi,
ale życia, życia żal.
Życie mrozi,
życie grozi,
nie dowozi,
w zaspach tkwi.
Lecz choć – tycia
radość z życia –
żal jest życia, życia mi.



