Zosia i ułani
Pobierz plik .doc (22 KB) Wszystkie teksty
W lesie przy strumyku
Zosia rwie jagody.
Na siwym koniku
jedzie ułan młody.
Hej, dziewczyno, rzuć jagódki!
Wszak ułana żywot krótki –
już za lasem wre potyczka.
Rumianego użycz liczka.
Zosia oczy skryła
skromnie pod rzęsami –
sukienkę splamiła
sobie jagódkami.
A choć krzyczy mama sroga –
nie żałuje nic nieboga,
bo z ułana za dwa dzionki –
jeno krzyżyk i skowronki.
W lesie przy strumyku
Zosia szuka jeżyn –
na gniadym koniku
drugi ułan bieży.
Ułan młody i dorodny,
i miłości Zosi godny –
chwyci Zosię wpół i przegnie,
i pokocha, i polegnie.
Jak woda w strumyku
tak Zosi czas leci –
na wronym koniku
pędzi ułan trzeci.
Ułan pięknie Zosię prosi –
strasznie żal ułana Zosi.
A nad nimi chmurka sina
i czerwona jarzębina.
Zbiera Zosia grzybki,
zebrała z pół kwarty –
na bułanku chybkim
pędzi ułan czwarty.
A gdy już skończone boje –
wodzi Zosia dziecię swoje
na kurhanek w polu świeży,
gdzie tatusiów szwadron leży.



