SOS
Pobierz plik .doc (26 KB) Wszystkie teksty
Nasza miłość jest słaba i głodna –
nasz miłość ma lęk miłowania –
nasza miłość tak niegdyś zawrotna,
gdy po niebie jej rydwan nas niósł.
Ta orlica, ta lwica, ta łania
niedościgła zachłanna i lotna
dziś gorącym uściskom się wzbrania,
pocałunki nie nęcą jej ust.
Ratunku! Ratunku!
Na pomoc ginącej miłości!
Nim zamrze w niej puls pocałunków
i tętno ustanie zazdrości!
Ratunku! Ratunku!
Na pomoc ginącej miłości!
Nim głosu jej zbraknie i łez!
SOS! SOS!
Cztery razy każdą minutę
wysyłamy sygnały rozpaczy –
nasza miłość ma oczy zasnute
jak jeziora, gdy zetnie je lód.
Może ktoś usłyszy, zobaczy –
na zbawienny pospieszy ratunek –
naszą miłość nakarmi, opatrzy –
do szczęśliwych zawiedzie ją wrót.
Ratunku! Ratunku!
Na pomoc ginącej miłości!
Ň
h
2
Nim zamrze w niej puls pocałunków
i tętno ustanie zazdrości!
Ratunku! Ratunku!
Na pomoc ginącej miłości!
Nim głosu jej zbraknie i łez!
SOS! SOS!
Może anioł usłyszy nas możny,
który czułość czuł do anielicy –
może jakiś pustelnik pobożny,
który w życiu nie zawsze sam był.
Może Pan Bóg – co w tej okolicy
jako pielgrzym strudzony jął krążyć –
naszą miłość wybawi z martwicy –
wybawioną przywróci do sił.
Ratunku! Ratunku!
Na pomoc ginącej miłości!
Nim zamrze w niej puls pocałunków
i tętno ustanie zazdrości!
Ratunku! Ratunku!
Na pomoc ginącej miłości!
Nim głosu jej zbraknie i łez!
SOS! SOS!



