PROFESOR PĘDUSZKO I WIOSNA
Pobierz plik .doc (22 KB) Wszystkie teksty
Mając dość mieszkaniowych kłopotów
Opuściłem z walizką Mokotów.
Myślę: Kraków czy Pruszków już wprost!
A tu patrzę- ktoś idzie przez most…
Jestem wiosna i spieszę w tej sprawie
By zamieszkać na skwerach w Warszawie.
Moc radości mnie czeka co krok
Bo nie było mnie tutaj już rok.
Rzuć staruszku niewczesne pomysły
Nie smuć Wiosny, Warszawy i Wisły
Zostań z nami bo wierzaj mi , wierzaj mi , że…
Bez nas ciężko będzie i źle.
I poczułam – coś gardle mnie ściska
I wypadła mi z ręki walizka.
Zapachniały fiołki i bez
A ja – do niej – wzruszony do łez:
Mnie nie nęci już Kraków ni Pruszków
Pai do mnie tak ślicznie: „Staruszku”
Moje serce to przecież nie stal
I Warszawy i pani mi żal.
Ja przyznaję- to nie jest rzecz prosta-
Łazienkami na wiosnę się rozstać
I jak kwitną nie patrzeć, nie patrzeć przez łzy-
Pałacyki w alejach i bzy.
I już dalej szli razem pod ręke
Nucąc sobie wiosenną piosenkę.
A któż inną by drogą dziś szedł.
Jak nie ulic szefową – Wu Zet.
Szepczą sobie przechodnie na uszko:
„Patrzcie –z Wiosną profesor Pęduszko.
Melon z wdziękiem zsunięty, zsunięty na skroń
Dziś „Eterek” fiołków na woń”



