Prysły zmysły
Pobierz plik .doc (22 KB) Wszystkie teksty
Przychodzisz dziś z tym śmiesznym nastawieniem,
by dmuchać mi w popiołu uczuć pył.
Cóż, kiedy wiem – nie buchnie już płomieniem
ten żar, co wszak się w ciele moim stlił.
Miłości grom już serca nie zapali,
a żagiew krwi przysypał żużel zgliszcz.
Pamiętać cię wciąż będę i tak dalej,
lecz teraz – precz! Nie skowycz i nie piszcz!
Albowiem prysły zmysły,
albowiem prysły zmysły
jak pajęczyny wątła nić.
Albowiem prysły zmysły,
albowiem prysły zmysły –
drobiazgi swoje weź i idź.
Kalosze włóż i zabierz astmę,
już ust twych nie chcę ani ciastek.
Albowiem prysły zmysły,
albowiem prysły zmysły –
więc na cóż dłużej masz tu tkwić?
Ja sam wiem – te rzeczy się przeżywa,
lecz swoich rzeczy nie przeżywaj tu.
Nie wzruszy mnie ataczek ani zgrywa,
ten aparacik schowaj, proszę, fu!
I po cóż ci to wszystko, mam tłumaczyć?
Dojrzały wiek ze skroni włos ci starł.
Ach, rozum, że nie mogło być inaczej –
już dawny cel nie skupi naszych ciał.
Albowiem prysły zmysły,
albowiem prysły zmysły –
jak wątła nić przędziona z lnu!
Albowiem prysły zmysły,
albowiem prysły zmysły -
i prysło pasmo zmysłów snu.
Na mym wieszaku palt nie wieszaj –
twojego życia z mym nie mieszaj!
Albowiem prysły zmysły,
albowiem prysły zmysły!
Wymelduj się i idź – c’est tout!



