Śmierć Anioła
Pobierz plik .doc (22 KB) Wszystkie teksty
muz. Jerzy Derfel
Nad grobem szlachetnego pana
ni wdowa po nim zapłakana,
ni przyjaciele nie bywają już.
Lecz jakaś nieznajoma postać
nie może się z tym grobem rozstać
od zórz porannych do wieczornych zórz.
Czemu tak płacze, łka dlaczego?
Kim był ten obcy dla zmarłego?
Któż na pytanie to odpowie, któż…
Aż nagle z worka wyszło szydło –
wiatr targnął płaszczem, odkrył skrzydło.
Ach, to po zmarłym płacze Anioł Stróż.
W odwiecznych księgach i rocznikach
nie notowano nieboszczyka,
po którym by tak płakał Anioł Stróż,
po którym czuwałby przy grobie
i ciągle we łzach, i w żałobie –
już mu bez niego istnieć ani rusz.
Nawet odrzucił nowy przydział –
czegoś takiego Bóg nie widział,
więc Go ogarnia na Anioła gniew.
Stróż Anioł Boga się nie boi –
h
2
yjaciela grobem stoi,
choć na niebiosach Stwórca marszczy brew.
Nad grobem jasna twarz Anioła,
a czarne chmury dookoła,
zza chmur wygląda gniewna Pana twarz.
Z odkrytą głową Anioł boso –
rozpaczy po człowieku posąg –
wciąż przy mogile jego pełni straż.
I póty w żalu trwa serdecznym,
aż ulitował się Przedwieczny
i z czoła Jego gniewu obłok znikł.
I nieśmiertelność mu odbiera,
i pada Anioł, i umiera…
A nad Aniołem już nie płacze nikt.



